วิถีมังสวิรัติ !! ตักบาตรผัก-ทั้งชุมชนกินมังสวิรัติ... พลังแห่งศรัทธา บ้านห้วยต้ม อ.ลี้ ลำพูน

ชุมชนพระบาทบ้านห้วยต้ม.

ตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน

เยี่ยมชมกิจกรรม บ้านห้วยต้ม

ชมหัตกรรมทอผ้า เครื่องเงินทำมือ กินข้าวเย้นมังสะวิรัต นอนโฮมสะเตย์. สบายใจ..

เครื่องเงินลือเลื่อง ถิ่นเมืองครูบาผ้าทองามตา

เด่นสง่าพระบาทห้วยต้ม

สัมผัสวิถีชีวิตของชุมชนชาวปกาเกอะญอ หมู่บ้านศีลห้า

รับประทานอาหารมังสวิรัติในแบบของชาวปกาเกอะญอ

ชมการแสดง จากเด็กในชุมชน

เรียนรู้วิถีชีวิต ภูมิปัญญา อัตลักษณ์ท้องถิ่นผ่านกิจกรรม workshop เช่น การทอผ้า ทำมือเครื่องเงิน

เที่ยวชม สักการะ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชุมชน เช่น

พระมหาธาตุเจดีย์ศรีเวียงชัย

ประวัติความเป็นมา

ประมาณปี 2506 ชุมชนพระบาทห้วยต้ม เดิมเรียกว่า บ้านห้วยข้าวต้ม ยังไม่ได้เป็นหมู่บ้าน เป็นอาศรมอารามที่ตั้งอยู่กลางป่าขึ้นตรงกับบ้านนาเลี่ยง หมู่ 1 ตำบลนาทราย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน โดยมีหลวงปู่ครูบาวงศ์จำพรรษาอยู่ที่นี่ ก่อนที่ท่านจะได้มาจำพรรษาอยู่ที่นี่ ท่านก็เคยได้เดินทาง จากริก-ธุดงค์ไปตามหมู่บ้านชาวเขาต่าง ๆ แถว จังหวัดตาก จังหวัดแม่ฮ่องสอน จังหวัดเชียงใหม่และลำพูน ทำให้เป็นที่รู้จักของชาวเขาและเคารพนับถือเลื่อมใสศรัทธาเป็นจำนวนมาก

ครูบาชัยยะวงศาได้มาจำพรรษาที่วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม เมื่อมีอายุ 33 ปี ระยะแรกที่มาอยู่บรรดากะเหรี่ยงได้ติดตามท่านมาไม่มากนัก จนกระทั่งเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2514 มีพวกกะเหรี่ยง (ชาวเขาเผ่าปาเกอะญอ) อยู่ตำบลแม่ตืนใต้ อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก อพยพมา หลายหมู่บ้าน นับดูประมาณ 600 หลังคาเรือน 3,000 กว่าคน ทุกคนกินอาหารมังสวิรัติ ตามหลวงปู่ครูบาชัยยะวงศา ซึ่งได้ชี้ให้เห็นโทษการกินเนื้อสัตว์ หันมากินข้าวจิ้มพริกกับเกลือและผักต้มแทน แต่เดิมชาวเขาเหล่านี้ไม่เคยเห็นพระสงฆ์ ต่างกลัวกันมากเมื่อเห็นครูบาชัยยะวงศาเดินมา ต่างรีบอุ้มลูกจูงหลานหนีเข้าบ้าน พวกผู้ชายที่ใจกล้าก็เข้ามาพูดคุยกับท่าน มาซักถาม บ้างก็เอามือลูบหัวท่านเล่น แล้วเรียกท่านว่า “เสี่ยว” เพราะไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ จึงไม่รู้จักพระสงฆ์ ต่อมาครูบาชัยยะวงศา ได้ใช้กุศโลบายค่อย ๆ ตะล่อมสอนชาวเขาเหล่านี้ให้เลิกยึดถือประเพณีบูชาผีสางนางไม้ ให้หันมาเลื่อมใสในข้อธรรมคำสั่งสอนขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยปูพื้นและวางหลักเกณฑ์ในการยึดถือพระพุทธศาสนาให้ถึงแก่นและกระพี้ ให้เลิกการเบียดเบียนรังแกสัตว์ เพียงเพื่อสนองความสุขของตัวเอง ชาวเขาถามครูบาชัยยะวงศาว่า โกนหัวและห่มผ้าเหลืองทำไม ท่านได้เมตตาอธิบายให้ฟังว่า ท่านเป็นพระสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ประพฤติพรหมจรรย์มีศีล สมาธิ ปัญญา เป็นเครื่องซักฟอกชำระจิตใจ ไม่เบียดเบียนผู้ใด จึงต้องนุ่งห่มผ้าย้อมฝาด ปฏิบัติตัวอยู่ในพระธรรมวินัยที่พระบรมศาสดา กำหนดไว้อย่างเคร่งครัด ชาวเขาได้ฟังคำสั่งสอนของครูบาชัยยะวงศา ต่างพากันนำเอาอาหารที่ประกอบไปด้วยเนื้อสัตว์มาถวาย ครูบาก็หยิบเฉพาะผักฉัน โดยไม่หยิบเนื้อสัตว์เลย ชาวเขาสงสัยจึงถาม ท่านครูบาชัยยะวงศาจึงถือโอกาสสั่งสอนให้ชาวเขาสำนึกในกฎแห่งกรรม สำนึกในความมีเมตตาต่อสัตว์โลกว่า “ทุกคนย่อมรักตัวกลัวตาย สัตว์ที่เราล่ามาทำอาหาร ก็มีความกลัวตาย ถ้าเราไม่กินเนื้อสัตว์ ก็จะไม่มีการฆ่า ไม่มีการเบียดเบียนให้เป็นกรรมติดตัวไป ที่เกิดมาเป็นชาวเขา ต้องพบกับความลำบากก็เนื่องจากการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตนี่แหละ จงอย่าสร้างกรรมเพิ่ม ด้วยการกินเนื้อเขาอีกเลย”

ก่อนที่ชาวเขาจะมาอยู่ชุมชนพระบาทห้วยต้ม หลวงปู่เคยไปโปรดเมตตาสงเคราะห์เป็นครั้งคราว สาเหตุที่โยกย้ายกันมาเนื่องจากการไปมาติดต่อลำบาก การอพยพมาอยู่ในระยะแรกมีความลำบากมาก เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินศิลาแลงและแห้งแล้ง อีกประการหนึ่ง ชาวปาเกอะญอส่วนใหญ่เคยสูบฝิ่น กินเนื้อสัตว์มาก่อน ผู้ที่จะมาอยู่ หลวงปู่ท่านให้ตั้งสัตย์ว่าต้องเลิกสูบฝิ่น เลิกกินเนื้อสัตว์ทุกคน เพราะสถานที่แห่งนี้ตามตำนานในอดีตพระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาโปรด พระพุทธองค์ไม่ทรงเสวยเนื้อสัตว์ และทรงโปรดประทับรอยพระพุทธบาทไว้ด้วย จึงถือเป็นประเพณีปฏิบัติตั้งแต่นั้นสืบมา ชาวปาเกอะญอชุมชนพระบาทห้วยต้ม จึงถือศีลกินเจ ไม่บริโภคเนื้อสัตว์กันทั้งหมู่บ้าน ผู้ที่ไม่เชื่อฟังมักอยู่อย่างไม่เป็นสุขมีเรื่องทุกข์ร้อนใจและเจ็บป่วยอยู่เสมอ ดังนั้นสถานที่บางแห่งเช่น บริเวณวัดพระพุทธบาทห้วยต้ม หรือองค์พระมหาธาตุเจดีย์ศรีเวียงชัย นักท่องเที่ยวที่เข้าไปจะต้องปฏิบัติตามประเพณีของชนเผ่าปาเกอะญอชุมชนพระบาทห้วยต้ม คือ งดการนำอาหารที่เป็นเนื้อสัตว์และสุรา เครื่องดื่มของมึนเมาเข้าไปในบริเวณวัดและเขตปริมณฑลขององค์พระธาตุ